Augustinus en het kindje aan het strand

Het verhaal is dat Augustinus op het strand liep te peinzen hoe hij in zijn boek over de drie-eenheid ‘God’ moest uitleggen. Toen zag hij een kind dat een kuiltje in het zand had gemaakt en steeds naar de zee liep om water te scheppen en dit in het kuiltje te gieten. “Waarom doe je dat?” vroeg Augustinus. “Ik ga de zee in dit kuiltje doen”, antwoordde het kind. “Maar dat kan toch niet”, zei Augustinus. “Als ik dit niet kan”, zei het kind, “hoe kun jij dan het geheim van de drie-eenheid uitleggen?”

Deze legende ontstond pas in de late middeleeuwen, maar raakt volgens mij wel degelijk de essentie van het Godsgeheim. Op zondag Trinitatis (de zondag na Pinksteren) gaat het er niet over dat wij mensen God begrijpen, integendeel. We vieren dat we leven met een groot mystiek en dynamisch geheim waardoor de waarde, ook van ons kleine kwetsbare leven, aan het licht komt in de onopgeefbare verbondenheid van Vader, Zoon en Heilige Geest.

Voor mij is dit: geloven als een tweede naïviteit. Kunnen we dan toch opnieuw geboren worden?
Jurjen Zeilstra

Afbeelding: Levenscyclus van Augustinus, scène 12, Benozzo Gozzoli (15e eeuw), Capella San Augostino, San Gimignano (It.)​